İzmir’de bir kırtasiye dükkânında başlayan anlamlı uygulama, toplumsal dayanışmaya yeni ve yaratıcı bir boyut kazandırdı. Kırtasiye işletmecisi Nalan Onkar’ın hayata geçirdiği “askıda kırtasiye” projesi, ihtiyaç sahibi öğrencilerin eğitim yolculuğuna umut olurken, hayırseverlerle öğrenciler arasında güçlü bir gönül köprüsü kuruyor.
İzmir’de uzun yıllardır kırtasiye işletmeciliği yapan Nalan Onkar, maddi imkânsızlıklar nedeniyle eksik kırtasiye malzemeleriyle okula devam etmek zorunda kalan öğrenciler için “askıda kırtasiye” uygulamasını başlattı. Sistem oldukça sade ve şeffaf işliyor.
Maddi durumu yetersiz olan ya da okul sonrası çalışarak geçimini sağlamaya çalışan öğrenciler, ihtiyaç duydukları malzemeleri bir liste hâlinde yazarak dükkâna bırakıyor. Kırtasiyeye alışveriş için gelen duyarlı müşteriler ise kendi ihtiyaçlarını karşılarken askıdaki listelerden ürün satın alarak projeye destek oluyor.
Hayırseverler tarafından temin edilen ürünler, Nalan Onkar tarafından listelerle tek tek eşleştiriliyor. Listeler, bırakıldıkları tarihe göre sıralanarak eski taleplerden başlanmak üzere tamamlanıyor. Hazırlanan paketler, ihtiyaç sahiplerine ulaştırılmak üzere özenle muhafaza ediliyor.
Onkar, bu sürecin güvene dayalı ve incitmeyen bir dayanışma modeli olmasına özellikle dikkat ettiklerini vurguluyor.
Projenin en özel kuralı: para yerine resim
Uygulamayı farklı ve anlamlı kılan asıl detay ise ürün teslimi sırasında devreye giriyor. Nalan Onkar, hazırlanan kırtasiye paketlerini öğrencilere verirken karşılığında para değil, bir resim istiyor.
Öğrenciler, hayal dünyalarını yansıttıkları çizimleri dükkâna getirerek teslim ediyor. Bu resimler, kırtasiyenin duvarında oluşturulan özel bir alanda sergileniyor. Böylece yardım alan çocuklar yalnızca alan değil, emeğiyle katkı sunan birer özne hâline geliyor.
“Bu fikir çocukların sorularıyla doğdu”
Projenin çıkış noktasını anlatan Nalan Onkar, uygulamanın çocuklarla kurulan doğrudan iletişimden doğduğunu söylüyor. Dükkânda sergilenen notların büyük bölümünün okul sonrası çalışmak zorunda kalan çocuklara ait olduğunu belirten Onkar, süreci şu sözlerle aktarıyor:
“Çocukların ‘Karton var mı?’ ya da ‘Bir mendil satsam, karşılığında defter alabilir miyim?’ gibi sorular sormasıyla bu fikir oluştu. Dayanışmanın artık bir tercih değil, zorunluluk hâline geldiği bir dönemdeyiz.”
Onkar, okula devam eden çocukların notlarının altına okul ve sınıf bilgilerini de eklediklerini, bu sayede öğretmenler ve veliler aracılığıyla çocukların takip edilebildiğini ifade ediyor. Temel hedeflerinin, çocukların eğitimden kopmamasını sağlamak ve uygulamayı Türkiye genelinde yaygınlaştırmak olduğunu belirtiyor.
“Resim kuralını çok ciddiye alıyorum” diyen Onkar, “Resmi getirmeyenleri ajandamdan takip ediyorum. Amacımız, çocukların devamlılığını sağlamak ve bu dayanışmanın başkalarına da ilham vermesi" dedi.